ای که مست از جام چشمش در غمار زندگی خندان ترینی ....

ان که اکنون با تو بر رویا نشسته روزگاری یار من بود ....در لجن زار زمین غمخوار من بود ....

ان لب شیرین که با تو از وفاداری سخن می گوید و هردم ز رویش ناز می ریزد روزگاری با

من از عشق و محبت حرفها می زد ....

ان سرانگشت که اکنون گردنت را حلقه بسته ارزوی دست من بود و نشد با من بماند.....

ان زیباترینم را اسوده می بینی اما من چه شبهایی که با غم چشم در راهش نشستم ....

سوختم در حسرت دیدار رویش بی صدا در خود شکستم ....

این کجا انصاف باشد ! این کجا رسم مروت ! ای دریغ از ذره ای عدل وعدالت ....

با تو هستم ای رقیب ..... ای که روزم را نشاندی بر سیاهی کینه ای از تو ندارم

زان در این بازی تلخ بی گناهی .....

اوکه اکنون همیار و هم درد و هم دل و هم سقف تو باشد گرمی کاشانه ی سرد تو باشد ....

ارزو دارم که با او هرکجا هستی شاد و خرم از طراوت های هستی ....

ارزو دارم که با او بر غم ویرانگر دنیا بخندی .....

برویش درب سیاه غصه را یکجا ببندی .....